X
تبلیغات
پخش زنده جام جهانی

سبک نامه یک سمک

یک ماهی آزاد

1387/08/30

ماه زیبای ما

 

 

 


1387/08/29

پرسش اساسی

 

 

هرگز در پاسخ، عاجزانه در نمانده ام. مگر در برابر کسی که از من پرسید: تو کیستی؟ 

 

 

 

 

 

1387/08/29

لطیفه نیمچه فلسفی

 

یک روز یه ماری خودشو دار می زنه. بعد نجات دادنش ازش می پرسند، چرا این کارو کردی؟ می گه: سال ها عاشق یه مار دیگه بودم ولی روم نمی شد برم جلو باهاش آشنا بشم. تازه امروز، فهمیدم اون شلنگ باغبونی  بود.

 

 

و حالا سوال من: فکر می کنید چند درصد عمرمونو بدون شناخت، صرف  

کاری می کنیم که بعد می فهمیم چقدر پوچ بوده؟

 

  

 

 

1387/08/28

سیب منطق

 

داشتم از دیوید سلینجر می خوندم و  این قسمتش باعث شد که به فکر فرو برم :  

 

 (( می دونی تو اون سیبی که آدم در باغ بهشت خورد چی بود؟ منطق بود. منطق و چرندیات. چیز دیگه ای توش نبود. بنابراین اگه می خوای اشیارو همون طور که هستن ببینی، باید اون سیبو بالا بیاری. انبوه سیب خورها حال آدمو به هم می زنند..)) 

   

با این جمله آخر سلینجر می خواستم، بشینم سیب خورهای اطرافمو بشمرم ولی می ترسم این شمارش به خودم ختم بشه.  

هنوز دارم فکر می کنم. آیا سیب منطق باید بالا آورده شود و با چشم دل، به دنیای پیرامون نظر انداخت و یا همیشه باید با خط کش استدلال و منطق همه چیز را سنجید؟  

نکته جالب اینجاست که من حتی با این مساله منطقی برخورد می کنم و به دنبال استدلالی برای اثبات آن به خودم هستم. نیازی به شمارش نیست. من یک سیب خورم...    

  

 

1387/08/28

امید


 

 

 

از آواز زنجره بر نمی آید که چه زود می میرد ... 

 

 

 

 

 

1387/08/27

تقابل آبرو و فقر

 

اول ماه نزدیک بود و من منتظر. صدای زنگو که شنیدم با عجله خودمو به در رسوندم. خودش بود. با همون صورت پرچروک مهربون و عینک ته استکانی. هنوزم همون چادر رنگ و رو رفته و چارقد گل گلی سرش بود. مثل همیشه برام از دردهاش، ازکمر شکسته شوهر پیرش و از دختر معلولش گفت و من مثل همیشه دلم برای تنهایی اش گرفت. حتی دلم برای اون آرامش غریبی که توی چشمهای رنج کشیده اش بود، گرفت. وقتی پیشونیمو بوسید و ازم دور شد، من همچنان در فکر جمله آخرش بودم:

(( عزیزکم، من، پیرزن گدا، می خوام بهت بگم وقتی کسی مثل من، آبرو داره و فقیره و ناچار می شه دستشو دراز کنه، خیلی درد داره.))

باز اول ماه نزدیک است و باز من منتظرم...  

 


1387/08/26

اشکی و لبخندی

 

من اندهان دل خویش را با شادمانی های دیگران عوض نمی کنم و رضا نمی دهم اشکی که اندوه از بند بند وجودم جاری می کند به لبخندی بدل شود.  

آرزو دارم زندگی ام سراسر اشکی باشد و لبخندی: اشکی که دلم را پاک و طاهر کند و اسرار هستی را بمن بیاموزد. و لبخندی تا مرا به همنوعان و همسفران خویش نزدیک سازد و نشانه سپاس و تمجید من از خداوند باشد. اشکی که با آن شریک غم دلشکستگان باشم و لبخندی که نشانه شادمانی من از هستی خویش باشد. 

شادمانه مردن را بر ملولانه زیستن، ترجیح می دهم. میخواهم در اعماق روحم همواره عطش درک عشق و جمال بجوشد چرا که نظر کردم و دیدم که مردمان بی عطش و قانعان، بدبختترین مردم و نزدیکترین آنها به زندان مادیات هستند، و گوش سپردم و ناله های مشتاقان آرزومند را شیرین تر از طنین بهترین سازهای خوش آهنگ یافتم. 

شباهنگام، گل،برگهای خویش در هم می کشد و با آرزوی خویش دست در آغوش می خسبد و چون صبح فرا می رسد برای بوسه آفتاب لبان بسته می گشاید. زندگی گلها سربسر شوقی است و وصالی. اشکی است و لبخندی. آب دریا بخار می شود، سر به آسمان می گذارد و پس از تراکم ابری می شود و بر فراز کوهها و دشتها سیر می کند. پس آنگاه در برخورد با نسیمی لطیف، گریان بر باغ و در و دشت می بارد. به رودها می پیوندد و به دریا - وطن خویش -باز می گردد. زندگی ابرها سربسر فراقی است و وصالی. اشکی و لبخندی. هم اینگونه روح انسان از آن روح عام جدا می شود و در عالم ماده چونان ابری بر فراز کوههای اندوه و دشتهای شادمانی می گردد و به گاه ملاقات با نسیم مرگ به زادگاه خویش به دریای محبت و جمال به نزد خداوند متعال باز می گردد. 

 جبران خلیل جبران 

 

  

1387/08/24

آواز کرک

 

- ((بده...بدبد..چه امیدی؟ چه ایمانی؟..))  

- ((...کرک جان! خوب می خوانی. 

من این آواز پاکت را درین غمگین خراب آباد، 

چو بوی بال های سوخته ت پرواز خواهم داد. 

گرت دستی دهد با خویش دردنجی فراهم باش. 

بخوان آواز تلخت را، ولکن دل به غم مسپار. 

کرک جان! بنده دم باش...)) 

- ((...بده...بدبد..ره هر پیک و پیغام و خبر بسته ست. 

نه تنها بال و پر، بال نظر بسته ست. 

قفس تنگ است و در بسته ست...)) 

 - (( کرک جان! راست گفتی، خوب خواندی، ناز آوازت،  

من این آواز تلخت را...)) 

- ((...بده...بدبد..دروغین بود هم لبخند و هم سوگند.  

دروغین است هر سوگند و هر لبخند. 

و حتی دلنشین آواز جفت تشنه پیوند...)) 

- (( من این غمگین سرودت را 

هم آواز پرستو های آه خویش پرواز خواهم داد. 

بشهر آواز خواهم داد...)) 

- ((...بده...بدبد..چه پیوندی؟ چه پیمانی؟...)) 

- کرک جان! خوب می خوانی 

خوشا با خود نشستن، نرم نرمک اشکی افشاندن، 

زدن پیمانه ای - دور از گرانان - هر شبی کنج شبستانی.)) 

                                                                                       مهدی اخوان ثالث 

 

 

1387/08/24

سوره هوشیاری

 

هوشیاری راه جاودانگی است 

و غفلت راه مرگ 

هوشیاران نمی میرند 

غافلان گویی که مرده اند 

خردمندان روشن و دانا برآن (هوشیاری) 

شادند به هوشیاری 

و شاد به جهان اصیلان (آریاها) 

آنانکه تعمق می کنند و با پشتکارند 

استوار و کوشا 

به نیروانا می رسند 

به سر حد اعلای رستگاری...  

بودا      

                                       

1387/08/24

آغاز راه

 

من دیگر از این گردش ها خسته شده ام،می خواهم بروم و ببینم جاهای دیگر چه خبرهایی است. می خواهم بدانم که ،راستی راستی ، زندگی یعنی اینکه تو یک تکه جا ،هی بروی و برگردی تا پیر بشوی و دیگر هیچ یا اینکه طور دیگری هم توی دنیا می شود زندگی کرد؟  

ماهی سیاه کوچولو  

 

همیشه لازم نیست برای بیان مفاهیم عمیق از لغات پیچیده بهره برد. می توان با ساده ترین لغات از اساسی ترین موضوعات حرف زد. این به معنای سطحی انگاری نیست. می توان بی پیچیدگی ساده و عمیق فکر کرد. می توان ماهی سیاه کوچولویی بود و از روزمرگی های زندگی در جویبار کوچک خسته شد و در جستجوی حقیقت در مسیری ناشناخته شنا کرد. مسیری که انتهایش رسیدن به اقیانوس شناخت و آگاهی است. برای یک ماهی هیچ چیز مهم تر از ورود به این مسیر نیست حتی اگر هیچ گاه این سفر به مقصد نرسد. مهم مبارز همیشگی بودن است. مهم آغاز راه ماهی سیاه کوچولو است.